donderdag 5 oktober 2017

::: Zaailing #17 ::: stuwmeer :::

Zaailing 17 is eigenlijk nog een terugblik naar de zomervakantie en toch lijkt het al een winterbeeld. Besneeuwde bergen, grijze wolken, dat was ook het weer toen ik in augustus  het stuwmeer Mattmark in Zwitserland bezocht. Op de bus er naartoe waarschuwde de chauffeur ons dat we het laatste stuk misschien te voet moesten afleggen omdat de bus nog geen winterbanden op had. Vreemde ervaring om in de zomer een sneeuwballengevecht te houden en sneeuwmannetjes te maken...
Deze schets diende als inspiratiebron voor deze zaailing:

MATTMARKSEE ©Jurgen Walschot


SCHUILPLAATS

We leren dat dat wat evenwijdig loopt nooit zal raken.
Zoals hemel en aarde onveranderd langszij liggen. Zoals weerspiegelingen rusten, wang tegen wang, gescheiden door een enkele lijn. 

We leggen ons erbij neer hoe de nerven stromen en stollen. Wat is er mooier dan dat ik mijzelf zie in jou, en jij je weerspiegeld weet in mij? 

Maar spiegels zijn schuilplaatsen, als oude schriften die je dichtklapt als de herinnering je niet bevalt. De diepten van het stuwmeer wanen zich veel liever heldere lucht, bezocht door een langsdrijvende wolk nu en dan, of zelfs het sombere grijs onder een laaghangende sluier van regen. 

Met geweldige muren houdt het meer zijn massa vast. Zwemmen in stuwmeren doe je op eigen risico. Te veel onverwachte temperatuurswisselingen, te veel kolkende stroming daar waar het licht nooit komt. De vredige weerspiegeling garandeert niets. 

Er komt altijd een dag dat de seizoenen keren. Dat de wind over het wateroppervlak raast en de rillingen voelbaar zijn tot in de wortels van de rotsen.
In het aanschijn van zoveel ontketende kracht rest ons niets dan ons verzet te staken en los te laten. 

Zoals bladeren uiteindelijk altijd toegeven, en ook de sterkste dam ooit barst.


/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

woensdag 20 september 2017

Liefde voor letters

De nieuwe brochure auteurslezingen van het Vlaams fonds voor de letteren zet een 25-tal illustratoren en stripauteurs in de kijker:


::: Sapling #16 ::: Underground ::: Zaailing #16




Underground ©Jurgen Walschot


Underground 


Silently the earth weaves a web of passages under her surface. The cavities in her womb are connected to each other by water, stone or air. 

Man, scared and searching for shelter, doesnt need to tunnel his way in. Willingly she opens her underground territories to him. 

Deep down, in the furthest cave, he builds base camp. As the licking light of the flames is waking the spirits, man draws his dreams on the walls in streaks of charcoal and red ochre. They will outlive him, as their wordless story continues. 

A dance with the living, and the dead. 


Ondergronds /// ©K.Vanlierde & J.Walschot


///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

maandag 18 september 2017

Ronde van Brussel BRUZZ

Met de gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitzicht zet Bruzz de komende weken de negentien Brusselse gemeentes in de schijnwerpers en dus mag me verdiepen in de verschillende gemeentes... Alvast de eerste: 1050 ELSENE


woensdag 6 september 2017

ezelsoor boekenkaftdag 2017

Het was weer een succes de boekenkaftdag in de Boesdaalhoeve! Met vier tekenaars hebben we een 250-tal boeken van een tekening voorzien...

Dit jaar opvallend veel dieren getekend van Walvishaai tot sneeuw...beesten.











::: Zaailing #15 ::: Mark Manders in Wiels :::


Met spijt moet ik vaststellen dat de zomervakantie afgelopen is en de herfst alweer aan de deur staat te trappelen... Niet dat ik de herfst niet fijn vind maar een week regen en dalende temperaturen dat is toch wat minder fijn. Daarom nog een laatste terugblik op de zomervakantie.

schetsboek 03/08 -> Mark Manders 'Het afwezige museum' -> WIELS


In augustus bezocht ik nog net op het nippertje de expo 'Het afwezige museum' in Wiels: waar onder andere het werk van Nederlandse beeldhouwer Mark Manders te bewonderen viel, inspiratie voor deze zaailing:
klik voor een grotere versie




/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

zondag 3 september 2017

Ezelsoor

Het is weer die tijd van het jaar: het begin van een nieuw schooljaar en dus: schoolboeken kaften... gruwel! MAAR sinds enkele jaren krijg je hiervoor hulp van de sympathieke 'boekkafters' van Ezelsoor. Je kan er kiezen uit verschillende kaftpapiertjes, ontworpen door de plaatselijke academies of scholen. Daarnaast krijg je ook 1 blanco vel waarmee je bij een van de aanwezige tekenaars terecht kan.

Zondag hielp ik mee kaftjes versieren in Ternat. Nu woensdag kan je nog in de Boesdaalhoeve in Sint-Genesius-Rode terecht van 13u tot 17u, Tot dan! 




maandag 21 augustus 2017

::: Zaailing #13&14 ::: Deel van dezelfde stroom :::


Samen op locatie een Zaailing maken, dat was een idee dat dit voorjaar al groeide.
Toen Kirstin me een foto van de waterval van Arifat stuurde, leek het me wel een leuk idee om in Frankrijk samen de wandeling ernaartoe te maken.
Dus namen we onze twee gezinnen niet lang na onze geslaagde middag van wijn-en-vriendschap-alchemie (zie ook zaailing#12) mee op sleeptouw voor een tochtje langs de rivier, in het groenige licht dat wolkendek en bladerdak samen leggen onder de bomen.
We bouwden dammen, en we stroomden mee met het water. Nu en dan gingen we zitten om te schetsen en te schrijven.

Dit is het resultaat:
zaailing #13 Vrije val
Vrije Val 
(voor Aurore)

harten in vrije val
zijn plots gewichtloos
niets om de veelheid van vallende
waterdruppels te verbinden
behalve de zekerheid
dat ze behoren tot dezelfde stroom




zaailing #14 Als vanouds


Als vanouds

De pen is je bondgenoot in een poging om vast te houden wat niet tegengehouden wil worden. Het glipt ongrijpbaar van je weg, al leg je de lijnen nog zo liefkozend neer op het papier.
Word je zwijgend deel van de rots waarop je zit, en wordt het landschap op je blad een deel van jou?

Terwijl het vlak onder je handen zich vult, stroom jij langzaam leeg.

Het maakt niet uit hoe vaak je verdwijnt. Ooit komen we, als vanouds, hier weer terug.






/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

zondag 23 juli 2017

::: Zaailing #12 ::: Parasolden :::


Het was eventjes wachten, maar hier is hij dan, de eerste zomerzaailing! 
Neen, geen zaailing over de solden maar wel over een boom, meer bepaald de Parasolden. 
Hoe we daarbij kwamen? Al enkele jaren, tijdens de zomermaanden, reis ik samen met het gezin naar hetzelfde Franse dorpje om daar met de familie de vakantie in te zetten. Het toeval wil dat ik ooit Kirstin in een naburig dorpje tegen het lijf liep. Haar ouders bleken in de buurt te wonen. (Hoe dat ook alweer ging kan je lezen in de allereerste zaailing) Sinds die eerste keer spreken we bijna elke zomer in het Zuiden af. En omdat we dit jaar ook op dezelfde moment ter plaatse waren kwamen we op het idee om aan een zomerzaailing te werken. (Het zijn er 3 geworden maar meer daarover later)

vakantieschetsboek / wijnproeven
Toen we dit jaar samen wijn gingen proeven kwam mijn traditie om elk jaar dezelfde boom te fotograferen ter sprake, alsook mijn eerste schets in het vakantieschetsboekje. Dé Parasolden -> Een herkenningspunt in het landschap dat aangeeft dat we bijna aangekomen zijn en de vakantie nu echt kan beginnen. Aangezien we beiden dezelfde weg nemen wist Kirstin, notoir boomknuffelaar ;-) , meteen over welke boom het ging! Straf toch! 

traditie: dé Parasolden


Et voilà:  





WACHTPOST

De stam is nauwelijks dikker geworden. Maar de kroon is wat voller, en die ene kwetsbare tak hangt wat lager. Nog altijd groen, dat wel.
Je kent hem goed, deze boom. Je kijkt naar hem uit tegen het einde van de bochtige klim. Hij is de wachtpost afgetekend tegen de hemel boven de vallei, de silhouet die aangeeft dat de bestemming in zicht is.

Je bent bijna thuis. 

Jaar na jaar steek je, net als hij, je wortels hier wat dieper. Terugkeren naar dezelfde plek betekent je haar eigen maken. Je toetst herkenningspunten af, wordt verrast door wat er veranderd is in je afwezigheid.
Je graaft je in, en je staat het land toe jou te veranderen. Langzaam, elk jaar een heel klein beetje. Tot je het punt bereikt waarop je beseft dat je vertrouwt op de bodem, en dat die je zal dragen
zelfs bij slagregen, wind of lange droogte.
Dat soort wisselvalligheden deren de parasolden ook niet. Hoogstens lost hij wat naalden.

Soms ergert het je, die verknochtheid. Ze heeft iets kleins en beperkends, als van een kind dat op veilig speelt. Is het dan niet beter een zwerver te zijn, een vagebond, nergens thuis en niemand iets verplicht? Een trekvogel, desnoods. Die blijft tenminste in beweging.

Maar het landschap spreekt dat tegen.
Niets in deze wuivende wereld is immers ooit stil. De hartslag van dit land klopt diep en dierbaar. De lome hellingen met stroken kreupelhout geven het tempo aan van ongehaaste seizoenen en levens die zich ontrollen. Je weet: je mag hier zijn. De horizon, vaag blauw en wazig als op een middeleeuws landschapsschilderij, heet je welkom maar verplicht je tot niets.
Vlieg als je dat wil, ruist het land, maar je hoeft niet te vluchten. En elke keer als je landt, wacht ik met open armen.


Als je na een paar weken, met tegenzin op de terugweg naar grijzere oorden, weer langs de statige groene wachtpost komt, neem je zwijgend afscheid. En belooft hem dat je terugkomt.

Want thuis, eenmaal herkend, is de magneet waarnaar ons kompas zich onweerstaanbaar, juichend, wendt. 


/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

zondag 9 juli 2017

::: Zaailing #11 ::: Hemeluitvaart :::

Een bericht gedeeld door Jurgen (@jurgenwalschot) op
Vorige zomer ging ik met het gezin kanovaren door de Gorges du tarn. Niet alleen op het water was het spektakel maar ook in de lucht waar de gieren traag op de thermiek de hoogte opzochten. Ze zagen er zo machtig uit. Maar eerlijk is eerlijk het zijn/waren niet mijn favoriete roofvogels. Later kwam ik erachter dat ze hun imago niet mee hebben door de clichés die over deze vogel de ronde doen. Lees als kind maar een Lucky Luke strip en de lijkenpikkers kijken vanop een cactus likkebaardend toe.
Enkele maanden terug toen de zaailingen beetje bij beetje vorm kregen bleek Kirstin de fascinatie voor deze vogels te delen en dat inspireerde me om er meer over te gaan lezen en uiteraard ook te gaan schetsen.  
schetsboek Vale Gier
Ze vertelde me ook over de 'sky burials' en andere bizarre rituelen. Zie filmpje, wie tijd heeft en er rustig wil inkomen kan alles bekijken wil je meteen naar de sky burial dan kan dat vanaf 3:35.
Dit alles inspireerde ons om te komen tot deze zaailing. 



Zaailing #11 Hemeluitvaart klik op de afbeelding voor een leesbare versie
/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

zaterdag 24 juni 2017

::: Zaailing #10 ::: Tong :::


Klik op de afbeelding voor een leesbare versie.
Een print van deze Zaailing is verkrijgbaar via het eksternest



 ///

ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.


///


 
Een van mijn diva's...




Tongue 


A ballet dancer alike, she waltzes through the millennia.

She has known dinosaurs. She has hidden Norsemen and knights as they lay in ambush. She has covered kings as they fell at her feet to bleed and die.

Once she was a diva who could defy the crowns of trees, now her feathered tentacles turn pirouettes between the creepers and the rotting leaves. Those who shake their heads in pity are mistaken. This is no defeat.

They have disappeared ingloriously – the brachiosaurs, the knights and godly kings, their blood and bodies decayed into the very soil from which she feeds. She is still here. And every vein in her body is a story, spiraling down to an every deeper place.

If she once withstood the passionate storms brought down by the sun and the wind on everything that reaches for the light, now she flirts with the twilight, where birds peck the damp earth, where songs of the smallest crawlers resound, and the moist whisperings of moss.

The spores she trails are endless. Time meanders through her curves, deeper than a lover could. By learning how to please him, she has bested him. One by one, gracefully and leisurely, she uncurls her tongues.



dinsdag 13 juni 2017

Antwerps handje vertrekt naar Havana

De tentoonstelling opgezet rond het Antwerps Handje vertrekt op reis naar Havana...
Dit was mijn bijdrage:


vrijdag 9 juni 2017

::: Zaailing #9 ::: Van op de kant :::

Dit is een speciale zaailing geworden. Persoonlijker dan anders.

Onlangs werd mijn zoontje 12 jaar en dat werd uitgebreid gevierd met familie en vrienden. Volgend schooljaar gaat hij naar het humaniora, gedaan met het lagere school kind. Dit jaar nog de grootste op school volgend jaar terug naar af en opnieuw de jongste op school. Nu nog de knusse omgeving van de kleine lagere school volgend jaar een nieuw avontuur. De puber duwt het kind naar de achtergrond...  Een belangrijke stap in de ontwikkeling van een kind.

De week voor de festiviteiten zaten we nog samen op een zeilboot maar deze keer met Jules als stuurman en ikzelf als fokkenmaat. Want met zijn net behaalde zeilbrevet op zak mocht hij laten zien wat hij kon met een tweemanszeilboot. Terugdenken aan dat moment blijft genieten.

Maar hoe werd dit een zaailing hoor ik je denken. Wel, tijdens een van de lesweken maakte ik van de gelegenheid gebruik om langs de kant van het water wat te schetsen. De omgeving staat ook bekend voor de bevers die er aan de bomen knagen. Het plan was om zoonlief op het water te verenigen met de natuur er rond. En zoals we bij de zaailingen te werk gaan stuurde ik de tekening naar Kirstin door. Want het leek me misschien wel wat om iets te doen met het thema zeilen als metafoor voor het leven. Ik vertelde ook enthousiast over mijn nieuwe plaats in de boot... We werken ondertussen al een tijdje samen en ze heeft me denk ik al leren kennen in goede en minder goede momenten. Deze tekst kreeg ik terug. Ik mocht ermee doen wat ik wou.

Op de ochtend van Jules' lentefeest schonk ik hem een papieren versie en las ik hem de tekst voor. De knuffel die erop volgde zal me nog lang bijblijven.

Ga, zoon.
Met de wind in de zeilen - recht vooruit.
Ga.

klik op de afbeelding voor een leesbare versie

   

donderdag 25 mei 2017

Zaailing #8 Waar de wind doorheen mag


Het verhaal wacht. Ik hoor het zinderen, diep tussen de stammen. Het is oud en krachtig en het roept mijn naam.
Ik ga het bos is, maar het verschuilt zich in de boomkruinen, als een wantrouwige vogel. 


Ik hou van de donkere, vochtige lucht, de kruidige geur van dode bladeren. Maar hier, tussen de kniehoge varens, de rotsachtige hellingen vol kreupelhout, omringd door coulissen van groen die nergens vrij zicht geven, besef ik plots dat ik blind ben op een plek als deze. Ik wel. 

Word leeg, ruisen de boomkruinen. Word de wind die ritselt door de struiken. Je kunt geen verhaal ontvangen als je nog vol zit met jezelf. 

De buizerd breekt door het bladerdek en scheert rakelings langs me heen. 

Zijn geruisloze glijvlucht trekt een spoor door de wereld. De lucht rimpelt waar hij passeert met zijn brede, lome vleugelslag. 

Hij landt in een nabijgelegen boom, en wacht. 

Ik word stil als de glans op zijn veren, scherp als het zwart van zijn blik. Het maakt me bang. Kun je verlangen naar iets wat je niet kunt vatten? Iets wat jou doorziet? 

For het wind to pass through /// Sapling#8 ///
Ik weet dat ik het verhaal niet zal kunnen vasthouden, zelfs niet begrijpen. Al wat ik moet doen, is het toestaan mij te bezitten.
Stap voor stap nader ik de boom. 

De buizerd schudt zijn veren op, strekt zijn vlerken en vliegt op. Ik volg de gracieuze klim van zijn donkere silhouet tot de groene vingers van het bladerdek hem opslokken. Ik voel me opengaan als een deur waar de wind doorheen mag. 

Als ik het bos verlaat, strekken de velden vol zomergraan zich voor mij uit.
Ik sla mijn hoofd achterover voor de zon en spreid mijn armen. Ik voel hoe de wind speelt met mijn veren.
Leeg ben ik, en gewichtloos als een vogel. Als ik mijn mond open, klinkt een lied dat ik niet herken.

 ///

ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.


///


vrijdag 12 mei 2017

portretjes tekenen

Misschien is het je al opgevallen dat Bruzz, het vroegere Brussel deze week, sinds kort omgetoverd werd van een krant naar een magazine (op krantenpapier);-). Nieuwe vorm, dus ook nieuwe portretjes. Geen foto's meer bij de wekelijkse rubrieken van Nick Trachet en Michaël Bellon maar een tekening. Yes! zo moet het!!! 
De opdracht luidde een realistisch portret, niks meer niks minder.
Altijd een delicate oefening portretten tekenen, vooral als je niet over de luxe beschikt om de geportretteerde voor je te hebben. Dus is het behelpen...
En soms blijkt dan achteraf dat mét extra attributen het er toch veel leuker uitziet, een foto had anders ook wel volstaan...  de twee versies hieronder: ook blij met de laatste versies!


extra versie van Nick Trachet


Michaël Bellon


woensdag 10 mei 2017

::: Zaailing #7 ::: Elk jaar lichter


Dat het te veel is, denkt ze.
Dat ze niet plots zoveel jong blad, zoveel kleuren en vormen ineens, een plaats kan geven.
Wat een week geleden nog een takkenbos van kale, donkere strepen was, afgetekend tegen de hemel, is nu een overdadig boeket wuivend, giechelend groen. 


Het licht wisselt van gezicht bij elke wolk die langskomt en weer wegwaait. Zelfs de wind speelt een spelletje met de kleuren.
Het geeft haar zin om op de grond te gaan liggen en plat op haar rug in het uitschietende gras haar evenwicht te verliezen, met de deining van wolken en bloesems boven haar als een walsend tapijt. 


Kun je dronken worden van de lente? Een beetje zoals bijen dronken moeten zijn als ze van de ene naar de andere bloem brommen, en na een teug of twee toch nog een keer naar de vorige terugkeren?

Hij loopt langs haar heen.
Aan de trek om zijn mond weet ze dat hij in een andere tuin is dan zij.



Om de zoveel tijd komen ze terug, trouw als de seizoenen: oude demonen. Uitgezaaid onkruid.
Hij wiedt ze en verwijdert ze, soms hardhandig, soms met zoveel geduld dat het op tederheid begint te lijken.
Maar elk voorjaar maken ze opnieuw hun opwachting, hardnekkig schietend tussen alles wat waardevol is, professionele pretbedervers in wat hij wil koesteren als een plek van rust en schoonheid.


Worden nachtmerries iets minder erg als je er bij daglicht over vertelt? Wortelen oude angsten net iets minder diep als je elk terugkerend seizoen de moeite neemt om ze te bekijken, ze vast te pakken en ze bedaard maar genadeloos uit te trekken?

De tuin is de reden dat ze dit huis hebben gekocht. Ze hebben hem samen gevoed en verder aangelegd. ’s Zomers zitten ze op het terras te kijken naar de vogels die scharrelen tussen de struiken. Een tafeltje, witte wijn, de honing van de laatste zon in de glazen.
Voor haar is het genoeg. Maar wat weet zij? Zijn angsten gaan dieper dan de hare. Dan staat hij op en loopt spiedend langs de perken, trekt hier en daar iets uit, zucht als hij het op de composthoop helemaal achterin gooit.


Je bent nooit klaar, wil ze hem toefluisteren. Maar zie je niet dat het elk jaar lichter wordt? Hij komt terug, en blijft zwijgend uitkijken over zoveel wat zij niet ziet.

In het schemerlicht slaan de tuin en de vrouw hun armen om hem heen. 


 

ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.

woensdag 26 april 2017

::: Zaailing #6 :::

De kooi waaraan je je vastklampt

Vliegen is makkelijk, zeg je.
Je hoeft alleen maar je vleugels uit te plooien. De wind en je verlangen naar de horizon doen de rest.

 

Maar wat als mijn vleugels vast gegespt zijn, gekortwiekt uit angstvallige zorg, de veren uit wanhoop afgeknaagd tot op de schachten?

Wat als mijn vleugels zo doorschijnend zijn geworden als dromen en de wind er dwars doorheen blaast?
Je glimlacht terwijl je naar de hemel kijkt, waar de eksters stijgen en duiken als luchtacrobaten en het zonlicht door hun veren heen schijnt.

Je zegt: wat als de tralies van de kooi waaraan je je vastklampt ook doorschijnend zijn?





ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot.
Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden.