vrijdag 8 december 2017

BRUZZ - De ronde van Brussel

1090 Jette
Om de twee weken verschijnt naar aanleiding van de gemeenteverkiezingen 'De ronde van Brussel' in het stadsmagazine Bruzz.

1160 Oudergem

1210 Sint-Joost-Ten-Node

1050 Elsene

1030 Schaarbeek


1150 Sint-Pieters-Woluwe


1083 Ganshoren

zondag 3 december 2017

::: Zaailing #21 ::: GRATIE :::






/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

zaterdag 18 november 2017

::: Zaailing #20 ::: ZE KOMEN :::

©Jurgen Walschot



Ik roep mijn vrienden en ze komen.
Eerst aarzelend, een enkeling, nog onduidelijk van vorm. Vervolgens meer, helder en goed zichtbaar, met stemmen als lange, diepe echo’s. Ze zijn jong en stralend, ze hebben lachende ogen. Ze zijn oud en statig, met mantels die doen denken aan vleugels, of de rimpelingen van schaduwen op water. Hun woorden zijn webben van betekenis.

In mijn hand heb ik de trom, blank en maanrond, en mijn slagen zijn vastberaden. Ik roep mijn vrienden en ze komen.
Ze groeten mij als een oude geliefde, als een jonge novice. Ze weten dat ik klaar ben, want de sluiers tussen de werelden gaan opzij voor wie er doorheen durft waden. En er is nood aan zwervers die willen oversteken, om mee te terug te brengen wat er wacht aan de andere kant.

Ik roep mijn vrienden en ze komen. Ze zijn met velen want ze weten hoeveel moed de tocht vraagt.
Ze reizen mee op de wind, op het stilte van het zinderende licht.
Ik ben dankbaar dat ze er zijn. In hun aanwezigheid zie ik zoveel scherper. Ik mag de kracht tonen die ik heb. Ik mag de maskers afleggen die ik draag. Ik mag mijn stem laten horen, hoe onzeker die ook klinkt. Ik mag uitglijden en kopje onder gaan, maar ik zal niet verdrinken.

Ik roep mijn vrienden en ze komen.
De trom gromt en gonst. Trillend weeft hij het web van de wereld.
Wat gezaaid is, zal groeien.
Wat gevangen is, zal uitbreken.
Wat leeft, zal sterven.

Ik sta op de rand, met één voet aan elke kant, en de trom als een kloppend hart in mijn handen. Ik laat de stroom door mij heen gaan. Ik ben de stroom.

Ik roep mijn vrienden bij me in de kring.
En ze komen.


/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///

zaterdag 4 november 2017

::: Zaailing #19 ::: Sporen // TRACKS ::: Sapling #19 :::

// SPOREN //
Het leven, weet hij, trekt sporen voor wie ze kan volgen. En dat is hoe hij leeft: zonder halt te houden.
De monotonie van onderweg zijn went. Maar telkens als hij achterom kijkt, vreest hij aanstormende lichten. Zijn reflexen zijn getraind om inderhaast uit de weg te springen. Voor je het weet, heeft het
verleden je ingehaald en dendert het als een trein over je heen. Wie zich laat verleiden om stil te staan, strandt in het beste geval in een tussenstation.
Zoals zij.
Natuurlijk is hij niet op haar toe gestapt. Wie een schim is in zijn eigen leven weet dat er niet zoiets als houvast bestaat. Hij stelt zich tevreden met toekijken van op een afstandje. Een gestolen moment.
Zou het fijn zijn om naast haar te zitten, daar op die bank, en oprecht te geloven dat er straks een trein stopt, met deuren die vanzelf opengaan om hen binnen te laten?
Hij ziet het zichzelf bijna doen. Hij ziet haar zelfs opkijken en glimlachen, met donkere, glanzende ogen.

Ze laat hem twijfelen. Iets aan haar klopt niet met zijn verhaal. Is ze echt gestrand? Haar pad lijkt meer berusting te kennen dan het zijne, wie weet zelfs een gelukkig einde. Hij gunt het haar.
Hij wil er niet komen spoken.

Hij leest de grijnzende letters op het scherm. Hij heeft geen bestemming maar het is tijd om te gaan. Een laatste blik over zijn schouder, voor hij zich laat meevoeren langs de gesyncopeerde lijn van licht, verder de nacht in.
Zo wil hij het zich herinneren, de volgende keer als hij achterom kijkt.
Een tussenstation dat heel even voelde als een thuis.
Haar schoonheid, in een tafereel dat seconden lang stilstond terwijl de tijd, voorbij razend als een verduisterde trein, hen ongemoeid liet.



©J.Walschot


// TRACKS //
Life, he knows, lays tracks for those capable of following them. That is how he lives: without stopping.
The monotony of life on the road is something you get used to. But every time he looks over his shoulder, he fears the sight of headlights rushing up to him. His reflexes are poised to jump out of the way at a moments notice. Before you know it, the past has caught up with you and runs you over like a freight train. Those who succumb to the temptation to pause, will find themselves stranded in an intermediate station at best.
Like her.
Of course he has not walked up to her. A shadow in his own life, he knows there can never be anything to hold on to. He contents himself with looking on from a small distance away. A stolen moment.
Would it be nice to take a seat next to her, on that bench, and truly believe a train will be stopping shortly, with doors that open all by themselves to let them in?
He can almost see himself do it. He can even see her look up and smile, with dark, glowing eyes.

She has him doubt. Something about her doesn’t fit in with his story. Is she truly stranded? Her path seems to have more equanimity than his, it might even have a happy ending - who knows. She deserves it.
He
doesn’t want to stay around to haunt it.
He reads the grinning digits on the screen. He has no destination but it is time to go. One last glance over his shoulder, before he let himself be taken along by the stuttering lines of light down into the night.
Thats how he wants to remember it, the next time he looks back.
An intermediate station that for one brief moment felt like home.
Her beauty, a pageant stopped in its tracks, even as time, thundering past like a blinded train, left them undisturbed. 



///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

dinsdag 31 oktober 2017

Ever Meulen & Friends

detail Hommage aan Ever Meulen
Nog tot 31/12 kan je in de Seedfactory terecht voor een hommagetentoonstelling aan Ever Meulen.
Mijn bijdrage voor de meester is een hommage aan zijn manier van tekenen; hoe hij erin slaagt de meest complexe zaken in enkele rake lijnen weer te geven. Daarom een veelheid aan groen waar hij slechts enkele details van weergeeft in een schetsboek. Ik moet waarschijnlijk niet vertellen dat groen zijn lievelingskleur is en hét groen een van mijn lievelingsonderwerpen. Daarom dus veel groen. Want met zijn lievelingsonderwerp de auto heb ik dan weer geen band ;-)
Alleszins was het heel leerrijk om van de geestige man les te krijgen tijdens die fijne Sint-Lukas tijden. Merci Eddy! En dat er nog veel tekeningen mogen volgen...


Ever Meulen & Friends @Seedfactory

donderdag 19 oktober 2017

donderdag 5 oktober 2017

::: Zaailing #17 ::: stuwmeer :::

Zaailing 17 is eigenlijk nog een terugblik naar de zomervakantie en toch lijkt het al een winterbeeld. Besneeuwde bergen, grijze wolken, dat was ook het weer toen ik in augustus  het stuwmeer Mattmark in Zwitserland bezocht. Op de bus er naartoe waarschuwde de chauffeur ons dat we het laatste stuk misschien te voet moesten afleggen omdat de bus nog geen winterbanden op had. Vreemde ervaring om in de zomer een sneeuwballengevecht te houden en sneeuwmannetjes te maken...
Deze schets diende als inspiratiebron voor deze zaailing:

MATTMARKSEE ©Jurgen Walschot


SCHUILPLAATS

We leren dat dat wat evenwijdig loopt nooit zal raken.
Zoals hemel en aarde onveranderd langszij liggen. Zoals weerspiegelingen rusten, wang tegen wang, gescheiden door een enkele lijn. 

We leggen ons erbij neer hoe de nerven stromen en stollen. Wat is er mooier dan dat ik mijzelf zie in jou, en jij je weerspiegeld weet in mij? 

Maar spiegels zijn schuilplaatsen, als oude schriften die je dichtklapt als de herinnering je niet bevalt. De diepten van het stuwmeer wanen zich veel liever heldere lucht, bezocht door een langsdrijvende wolk nu en dan, of zelfs het sombere grijs onder een laaghangende sluier van regen. 

Met geweldige muren houdt het meer zijn massa vast. Zwemmen in stuwmeren doe je op eigen risico. Te veel onverwachte temperatuurswisselingen, te veel kolkende stroming daar waar het licht nooit komt. De vredige weerspiegeling garandeert niets. 

Er komt altijd een dag dat de seizoenen keren. Dat de wind over het wateroppervlak raast en de rillingen voelbaar zijn tot in de wortels van de rotsen.
In het aanschijn van zoveel ontketende kracht rest ons niets dan ons verzet te staken en los te laten. 

Zoals bladeren uiteindelijk altijd toegeven, en ook de sterkste dam ooit barst.


/// 

 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 

 ///