dinsdag 15 mei 2018

expo @ MOKAFE

::: Zaailing #32 ::: 
Il était une fois, dans la Galerie du Roi à Bruxelles, un bistro où on servait du café délicieux et les meilleurs gauffres du monde… Même son nom avait un goût de délicatesse: “Mokafé”.

Op een dag streek er een ekster neer aan de ingang van de bistro. Dat was een zeldzaam zicht. Eksters houden normaal niet zo van overdekte galerijen. Maar dit was een heel vrijpostige ekster, en de eigenares van de bistro was blij met wat gezelschap. Ze gaf hem een bakje water en een eigen stoel tussen de vaste klanten en de toeristen van alle kleuren en nationaliteiten op het terras voor haar zaak. Dat vond de ekster best. Hij balanceerde op de leuning, dronk een beetje van het water, keek naar de klanten, en fladderde wat in het rond. Hij lette erop het terras niet vuil te maken.

 MOKAFE Brussel
The magpie started coming around more often. Every time he visited, he would get a treat: there were always waffle crumbs lying around in the kitchen to please a hungry bird. The lady liked the magpie, and the magpie thought she was a really sweet person.


Pour la remercier, un jour il lui offrit l’idée qui lui était venue à l’esprit quand il vit un artiste de rue faire des dessins dans un coin de la galerie.

It so happened that he knew of a creative couple of artists, a writer and an illustrator who both loved birds, too. They had been working together for a good while now on a project they called SAPLINGS, and they might have some work to show and put up on the walls of Mokafé.

De lieve eigenares vond dat een schitterend idee. De ekster knikte een keer parmantig, pikte nog een wafelkruimel mee, en vloog toen de galerij uit, naar Sint-Genesius-Rode. Want dat, wist hij, was waar de tekenaar woonde…
  
En dit sprookje is nog niet uit, integendeel: de tentoonstelling van een selectie ZAAILINGEN in Mokafé (Koningsgalerij, Brussel) is pas begonnen.
We nodigen alle nieuwsgierigen met veel plezier uit om de ekster en het spoor van wafelkruimels te volgen en er een kijkje te gaan nemen!
Wie dat doet tijdens het weekend in de periode van 19 mei tot en met 10 juni kan bovendien ook de expo BXL Dorado in de Begijnhofwijk meepikken, waar eveneens werk van ons tentoongesteld wordt.

 



///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

dinsdag 1 mei 2018

Boekvoorstelling RELMUIS! @ Bib Sint-Niklaas

Boekvoorstelling RELMUIS! @ Bib Sint-Niklaas 2 juni 2018

maandag 30 april 2018

::: Zaailing #31 ::: AAN LAND ::: BXL DORADO ::: ASHORE ::: Sapling #31


Het is bijna onmogelijk om in deze tijden niet op een of andere manier beroerd te worden door de complexe problematiek van het vluchtelingenthema. Daarom organiseert de vzw New Flemish Primitive Art School in mei en juni 2018 de tentoonstelling BXL DORADO, vanuit het perspectief van mensen onderweg, die zwerven tussen land en buitenland, tussen cultuur en vervreemding, tussen oorlog en onderdrukking. New Flemish Primitive Art School werkt hiervoor samen met zowel vluchtelingen-kunstenaars als plastische kunstenaars van Brussels-Europese bodem.
In BXL DORADO staat Brussel centraal, als het Eldorado dat het voor ontelbaar veel zoekenden dezer dagen is: de droom van een beter bestaan, de melancholie van verre einders, de drang naar het onbekende.
Wie zijn deze mensen die de benen nemen, die moeizaam hun vleugels uitslaan, hun leven op het spel zetten, verbonden in weinig meer dan doodsangst alles achterlaten om over de wereld te gaan zwerven op zoek naar een lichtpunt, een plek waar ze zich veilig kunnen voelen?
Kirstin en ik nemen deel aan de expo, met een selectie Zaailingen die voor het merendeel speciaal gemaakt werden voor deze gelegenheid en rond dit thema.

Locaties:
Instituut Pacheco > Grootgodhuisstraat 1000 Brussel
Begijnhofkerk > Begijnhofplein 1000 Brussel
Passa Porta > A. Dansaertstraat 46 1000 Brussel
Gemeenschapscentrum De Markten > Oude Graanmarkt 5

Vrij toegankelijk van 11 tot 18u op volgende weekends:
19-20 mei
26-27 mei
2-3 juni
9-10 juni

Neem voor meer info en een blik achter de schermen zeker een kijkje op de Facebookpagina van BXL DORADO.

Tegelijkertijd kan je ook een ruimere selectie getekende zaailingen ontdekken in Bistro Mokafé  > Koningsgalerij 1000 Brussel


Bij deze laten we alvast een van de tentoongestelde foto-Zaailingen op u los.


AAN LAND


De golf brengt je aan land, slap als aangespoeld wier.
Je handen voelen zand, kiezels, schelpen. Het gruis van een oud continent, de verkruimelde dromen van wie hier al veel te lang woont.

Een tweede golf spoelt over je heen, legt zich als een deken om je schouders voor ze zich terugtrekt.
Je hijst jezelf rechtop.

Hier sta je dan, met de zon en het water als getuigen van je tocht.

Je kijkt om je heen en ruikt de geur van wat misschien de toekomst is. Hoop werpt zijn schaduw vooruit als een spoor om te volgen, dwars door de branding heen.


///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///

ASHORE 


The wave takes you ashore, limp like washed up kelp.
Your hands feel sand, pebbles, shells. The grit of an old continent, the crumbled dreams of those who have lived here too long.


A second wave washes over you, drapes itself around your shoulders like a blanket, before retreating again.
You hoist yourself upright.


Here you are, with the sun and the water as sole witnesses of your journey.

You look around and catch a scent of what might be the future. Hope casts its shadow ahead like a trail for you to follow, straight through the surf.

dinsdag 24 april 2018

VOORLEESTOER 2018

Ik was gisteren (al voor de vijfde keer) te gast op de voorleestoer te Sint-Niklaas. Het evenement wordt elke editie groter, gisteren waren er meer dan 1600 14-jarigen op pad in de stad. Een 50-tal auteurs vertelden over hun werk op verschillende locaties in de stad.

Uit het dagboek van Frida.

Dikke duim voor alweer een geslaagde editie van de Voorleestoer! En kijk er kan zelfs bij Frida een glimlach vanaf, waar gaan we dat schrijven!!!
Dankjewel ook aan de fijne groepen en het vele lekkers dat ik kreeg :-)






PS. Frida stelt haar boek Relmuis! voor op 2 Juni om 11u in de Bib van Sint-Niklaas!

maandag 16 april 2018

::: Zaailing #30 ::: Meer :::

MEER

De diepste smaak kleeft aan wat er overblijft.
Gruis. Herinnering.



We verlangen naar de kracht van het moment, maar onherroepelijk koelen de restanten af. Moe en doorweekt weten ze zichzelf voller dan daarvoor, ongeveer zoals je jezelf uit bad hijst en met een handdoek om je heen even op de rand blijft zitten.
Maar er komt altijd een moment dat de kou door de stof heen sijpelt en dat je afdrogen de enige oplossing is.

Gruis gooien we weg. Dat weten we op voorhand. Het belet ons niet om te drinken.
Gulzig als we zijn, verlangen we zonder schroom naar meer.


/// 
 ZAAILINGEN is een samenwerking tussen schrijfster Kirstin Vanlierde en tekenaar Jurgen Walschot. Zaailingen zijn creatieve scheuten, waarbij tekenaar en schrijfster mekaar afwisselend uitdagen. Zij schrijft bij de beelden en hij tekent bij de woorden. 
 ///

zaterdag 31 maart 2018

::: Zaailing #29 ::: CODES ::: Sapling #29 :::


Bij de lente hoort toch de grote schoonmaak? Of toch tenminste de nood aan iets nieuws. Plaats maken? Opruimen? Nieuwe kansen creëren?
Of misschien ben ik gewoon slordig... alleszins ligt mijn werkplek vol met schetsen of juister: lag vol. Ik kan wel gemakkelijk weggooien maar doe dat nogal traag. Dus ligt er altijd wel een hoopje schetsen dat geleidelijk aan uitgedund wordt. (Lees richting papiercontainer).

schetsen 'verhalen voor het sterven gaan'

Ik verzamel wel snapshots: reflecties, spiegelingen, silhouetten, beelden die me intrigeren... fotografische beelden, momentopnames meestal onderweg. Soms zijn die beelden er maar heel even, net lang genoeg om een foto te nemen en alweer weg. De meeste beelden blijven digitaal, dat scheelt weer plaats.
Al enkele van deze beelden kregen een plaatsje in het zaailing-avontuur.


Zaailing 29 vertrok van zo een silhouet. Een foto genomen in een hotelkamer in Würzburg enkele jaren terug. Gele muren, geel zonlicht, een silhouet, een beeld in een beeld...  vooral veel licht, een open deur achter de figuur en een gesloten deur ervoor...  (Tiens, zei er iemand iets over Pasen??)
Maar om terug te keren naar het opruimen, je hoeft het soms maar letterlijk voor je neus op te rapen: enkele schetsen van deuren...
Zou dat een reden kunnen zijn waarom ik toch niet zoveel zou moeten weggooien?? Alles keert terug al was het maar als een extra laagje...  



CODES




Sommige kamers zijn gemaakt om door jou betreden te worden.
Dat hoeft niet meteen, dat lukt vaak zelfs niet onmiddellijk. De deuren ernaartoe gaan ook niet zomaar open.

Soms is zo’n deur heel vanzelfsprekend aanwezig, maar merk je ze niet op. Je moet er vaak genoeg voorbijgelopen zijn om uiteindelijk toch nieuwsgierig te worden. Soms wil je wel van in het begin naar binnen, heel graag zelfs, maar blijkt ze op slot.
Heel soms wordt de doorgang pas zichtbaar voor wie, ondanks alles, blijft geloven dat ze er is. Codes laten zich pas lezen door wie eraan toe is ze te kraken.



Soms weet je dat je naar binnen zult gaan zodra je ze ziet. Zelfs al wil je dat eigenlijk niet, of huiver je, of staar je zo lang als je kunt naar het zwijgende sleutelgat op zoek naar antwoorden en garanties. Want achter elke deur ligt een wereld, het begin van iets en het einde van iets anders. Je weet niet wat je zult vinden. Je weet nooit wat je achterlaat tot het er niet meer is.

Maar sommige kamers zijn gemaakt om door jou betreden te worden. Want de code laat zich lezen, en het licht geeft je een duwtje in je rug. De lijnen in het hout roepen jouw naam.

Je stapt naar binnen. Je ademt nieuwe lucht.
En achter je valt, met de zachtste klik, de deur naar het verleden dicht.


///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

///



Some rooms were made to be entered by you.
There is no need for it to happen instantly, however, and often it won
t even work that way. The doors to them dont just yield and open. 

Sometimes a door can be a presence taken so much for granted that you dont even notice its there. You have to walk past it often enough to eventually grow curious. Sometimes you want to go in from the start, very much even, but it turns out to be locked.
Every once in a while a door only becomes visible for those who, against all odds, keep believing it is there. Codes will only allow themselves to be read by those ready to break them. 


Sometimes you know you will go in the moment you see it. Even if you dont really want to, or you find yourself shuddering or staring at the silent keyhole for as long as you can, searching for answers and guarantees. For beyond every door is a world, the beginning of one thing and the end of another. You never know what you will find. You never know what you will leave behind until it is no longer there. 

Only, some rooms were made to be entered by you. For the code has shown itself, and the light in your back urges you on. The grains in the woodwork are calling you by your name. 

You step inside. You breathe new air.
And gently, with the softest click, the door to the past closes itself behind you.

zaterdag 17 maart 2018

::: Zaailing #28 ::: Klatergoud / Gilded ::: Sapling #28 :::

Enkele weken terug bezocht ik het Leopold Museum in Wenen  (schetsboek reisverslag) waar momenteel de tentoonstelling 'Vienna 1900' loopt met werk van grote namen zoals Schiele, Kokoschka, Moser,... rond de eeuwwisseling. Maar het was vooral het vroegwerk van Klimt dat me het meeste bijbleef. Hoe hij met eenvoudige onderwerpen, erg weinig materiaal, zoveel gevoel kon uitdrukken.

Obstgarten - 1898 - Gustav Klimt

Ein Morgen am Teiche - 1899 - Gustav Klimt



Deze beelden bleven 'plakken' en daagden me uit om dit verder te onderzoeken. Ik heb geprobeerd om het beeld van het meer uit de kader te bevrijden en enkele favoriete onderwerpen eraan toe te voegen en van het een kwam het ander... inspiratie voor een nieuwe zaailing:

KLATERGOUD 

De dag heeft er genoeg van en hij ook. 

Naar buiten wil hij, weg van het klatergoud in de deftige salons. Bij hun kopjes thee en hun glazen schnaps maken ze zich druk, snaterend als watervogels. Hun rokken ruisen en hun kragen staan omhoog, maar hun bekken zijn leeg.
Ze vragen zich, niet zelden luidop, af wat hem bezielt, waarom hij niet knus binnenblijft onder de schijn van de kroonluchters. Hij trekt zijn schouders wat hoger en zet er de pas in.
De schoonheid van dit landschap is een geheim dat hij niet wil delen. Het laatste licht is gul, je hoeft het alleen maar tegemoet te gaan. Dus dwaalt hij langs wegen die nog drassig zijn van de laatste regenbui en bermen die ruiken naar hoogzomer. Hij gaat zitten met zicht op water dat geen haast heeft om ergens aan te komen.
In de holtes tussen de struiken en onder de kruinen is het duister al begonnen een bed te spreiden. Maar de gloed van de dag blijft nog hangen als een omhelzing, en de hemel dekt de oevers langzaam toe. In de vergulde stilte lijkt alles mogelijk.

Klatergoud 1 © Jurgen Walschot

 
Er waren dagen dat het leven er anders uitzag. Vroeger.
Toen was elke rivier een plek om in te zwemmen, en elke weide een uitnodiging om te gaan zitten met een picknickmand en een deken.
Hij kan zich middagen herinneren die nooit ophielden, en wijn die minder dronken maakte dan de glans van haar blik.
Hoe ze plots naar de lucht kon kijken, waar vleugels voorbij schoten, of naar de glinstering van zonlicht op het water. Hoe haar aandacht getrokken werd door iets schijnbaar onbelangrijks, iets wat hem gegarandeerd eerst ontging. Tot hij beter leerde kijken.
Zien werd zijn manier om haar te begrijpen, om dichter bij haar te zijn.
Dat is nog altijd zo. Maar zijn dierbaarste herinneringen hebben steeds meer van dromen, en het wordt stilaan moeilijk ze van elkaar te onderscheiden. 


Als hij maar lang genoeg blijft zitten, weet hij, maakt de rust van het meer een einde aan zijn opgejaagde twijfel, en zelfs aan de favoriete beelden in zijn hoofd.
Dan is er alleen nog de stervende gloed aan de hemel, in afwachting van sterren, en de geruisloze tred van nachtdieren.


Dan mist hij haar een paar oeverloze seconden lang iets minder diep. 

Klatergoud 2 © Jurgen Walschot


///

The SAPLING series is a joint project with writer Kirstin Vanlierde.
Saplings are creative sprouts. She will write to the images, I will draw to the words.

/// 



GILDED
The day has had enough and so has he.
Outside is where he wants to be, away from the gilded displays in the fancy salons. Over their cups of tea and their thimbles of schnapps they will display their feathers, gabbling like waterfowl. Skirts rustling and shirt hems stiffened, their beaks are ever empty.
They wonder out loud what got into him and
why he doesn’t stay in like the rest of them, snugly under the glare of the chandeliers. He hunches his shoulders a little higher and quickens his pace.
The beauty of this landscape is a secret he does not wish to share. The last of the light is generous, you only have to walk out to meet it. So he wanders the roads still muddy from the afternoon rain and the slopes smelling of high summer. He sits down to watch the water that is in no hurry to arrive anywhere at all.
In the hollows under bushes and canopies, the darkness has already begun to make a den. But the day’s glow still lingers like an embrace, and the sky gently enfolds the riverbanks. In the gilded silence of the hour, everything seems possible.
©J.Walschot

There were days when life had a different glow. Days long gone.
Back then, every river was a place to swim, every meadow an invitation to settle with a picnic basket and a blanket.
He can recall afternoons of endless hours and wine less intoxicating than the light in her eyes.
How she would suddenly look up at wings rushing past in the sky, or at the shimmering sunlight on the water. How her attention would be caught by something seemingly insignificant, something that almost as a rule eluded him. Until he learned to look closer.
Looking closer became his way to understand her, to be near her.
It still is. But his dearest memories have started to resemble dreams, and it is getting harder to distinguish between them.
He knows that, if he just sits here long enough, the peace of the lake will quiet his haunting doubts, even his dearest recollections. Then there will only be the dying glow of the heavens, in anticipation of stars, and the soundless paws of nocturnal life.
Then he will miss her for a few fathomless seconds a little less deeply.
©J.Walschot